Een ochtend in de polder

Een ochtend in de polder

De kleine momenten die een gewone werkdag bijzonder maken.

In het halfdonker begin ik aan mijn dagelijkse ritje door het Groene Hart.

Na een stukje snelweg duik ik de polder in. Het is zo’n typische weg van dorp naar dorp. Af en toe een stukje met lantaarnpalen, maar over het algemeen is het gewoon donker.

Het enige licht komt van mijn eigen koplampen en de soms behoorlijk felle verlichting van tegenliggers. Zo nu en dan komt er een grote vrachtauto op me af, die op zo’n smalle weg toch best indrukwekkend kan zijn.

Onderweg haal ik mijn eerste leerling op en rijden we opnieuw de polder in.

Dit vind ik altijd een aangenaam stukje om te rijden. Langs de weg staan prachtige oude boerderijen, kleine rijtjes huizen en hier en daar een gezellige B&B. Van die plekjes waarvan ik weleens denk: wat zou het heerlijk zijn om daar wakker te worden.

Vandaag duurt het ritje iets langer dan normaal. Voor mij rijdt een flinke trekker, die op zijn gemak over de smalle polderweg tuft. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik inmiddels een hele sliert auto’s achter me aan rijden.

Inhalen is hier geen optie, dus we tuffen met z’n allen rustig achter de trekker aan.

Doordat we zo langzaam rijden, heb ik alle tijd om eens goed om me heen te kijken.

Aan mijn linkerhand zie ik, net boven een groene haag, de contouren van een klein schuurtje. Langs de dakrand schitteren de eerste kerstlichtjes. Wat een gezellig gezicht, zo in het schemerdonker van de vroege ochtend.

Een stukje verderop staat een prachtige oude boerderij. Ook daar is de dakrand van de voorgevel subtiel verlicht met kleine warme lichtjes.

Het zijn van die kleine dingen die me een glimlach bezorgen.

Ondertussen begint de lucht langzaam te kleuren. Het donkere blauw maakt voorzichtig plaats voor zachte roze en oranje tinten. De dag wordt wakker.

Ik werp even een blik in mijn achteruitkijkspiegel.

Mijn jonge passagier is inmiddels heerlijk aan het wegdommelen. Met gesloten ogen zit hij ontspannen in zijn stoel, zijn hoofd beweegt zachtjes mee op het ritme van de auto.

Wat een rust.

Voor me tuft de trekker onverstoorbaar verder. Achter me rijdt een hele stoet auto’s en om ons heen ontwaakt langzaam de polder.

En terwijl ik daar zo rijd, besef ik ineens hoe bijzonder zo’n doodgewone ochtend eigenlijk kan zijn.

Geen haast, geen drukte in mijn hoofd. Alleen de weg, de eerste kerstlichtjes, een ontwakende polder en een slapende passagier.

Hoe vredig kun je een nieuwe dag beginnen?

Pieces Tell a Story – Want juist de kleine momenten zijn het waard om te bewaren.